Geschreven door Stichting Burnout op 16 juli 2019 in blog

Prof. Karasek kwam jaren geleden met een model van ‘high demands – low control’ – hoge eisen die aan je worden gesteld, terwijl je weinig eigen regelruimte hebt. Dat is het recept voor burn-out! Als er hoge eisen aan je worden gesteld moet je, om het aan te kunnen, ook je werk kunnen indelen, middelen hebben om het aan te kunnen, eigen prioriteiten kunnen stellen e.d.. Wie zelf het artikel van Karasek wil lezen vindt hier de pdf: karasek_21032014.

Omdat de mens angsten heeft, en er daarvoor naar geneesmiddelen wordt gezocht (de nodige angstremmers = bijna hetzelfde als slaappillen zijn op de markt) wordt er ook mee geëxperimenteerd hoe men laboratoriumratten gek kan maken. Het ‘stellen van hoge eisen’ gaat richting dieren moeilijker, omdat ze ons verbaal niet begrijpen. Maar met ratten gaat het ook met inconsistente beloning. Eerst de rat trainen met positieve beloning, maar vervolgens afwisselen van beloning en straf voor dezelfde actie. Om de hopeloosheid/wanhoop te benaderen heeft met de ‘forced swim test’ (google het maar na). Een rat wordt in een bad zoals het volgende geplaatst, met wereldwijde overeengekomen afmetingen:

Er wordt gekeken wat de rat doet, en hoe lang het duurt voordat die opgeeft. In andere experimenten wordt een rat maandenlang 5 of 6 minuten per dag in een dergelijk bad gestopt. Bij benadering wordt dan burn-out bereikt. Gegeven de ‘bonus malus’ bezava (zie http://bezava.com) , beboeting werkgever bij ‘ziek uit dienst’, zijn er ook werkgevers die denken ‘ik doe niets aan die burn-out, ik wacht net zo lang tot de werknemer wanhopig wordt en zichzelf weg-solliciteert of zelf ontslag neemt’. In de verhoor-wereld wordt dit ‘waterboarding’ genoemd (verboden).