Geschreven door Stichting Burnout op 1 november 2019 in blog

Op de nodige HR congressen worden wat ‘illegale tips’ gegeven aan werkgevers hoe zij hun positie ten opzichte van zieke werknemers kunnen versterken. Een van deze slinkse manieren is ‘koffiedrinken’, ergste vorm: leidinggevende wil (thuis bij werknemer??) komen ‘koffiedrinken om te kijken hoe het gaat’.

Neem gerust van ons aan: het gaat de leidinggevende er met name om JOU ALS WERKNEMER te beïnvloeden. Zo een gespreksvoorstel overschrijdt diverse persoonlijke grenzen:

  1. hoe het met je gaat is jouw privé aangelegenheid. Je gaat niets vertellen, want dat is je medische privérecht. Meld dus dat het beroep van bedrijfsarts is uitgevonden, als de werkgever een idee wil krijgen hoe het met je gaat.
  2. vaak is een van de hoofd-burnout schuldige ‘de baas’. In de ogen van een burnoute medewerker ‘de dader’ of ‘de agressor’, die nog steeds de werkgevers macht over je heeft. Voorstel van koffiedrinken is dus te vergelijken met (vergelijken met is niet gelijk stellen aan!) ‘de verkrachter die bij het slachtoffer wil komen koffiedrinken hoe het gaat’. Dit is onmenselijk en veroorzaakt paniek. Beroep je op art. 8 EVRM dat je privegevoelens en priveleven wilt delen met wie je wilt
  3. de werkgever, gezond en met macht, wil jou, zieke en verzwakt en onderdaan, ter plekke maximaal intimideren om dat toe te zeggen wat werkgever wil. Bijvoorbeeld in het plan van aanpak.
  4. als de werkgever de leidinggevende is: die wil vaak zijn straatje (=aandeel aam burnout) schoonvegen tegenover de rest van de organisatie.

Schrijf de werkgever dus iets terug van:

‘Geachte,

Ik sla het koffiedrinken af – koffiedrinken klinkt onschuldig, maar veroorzaakt bij mij paniek. Het betreft nl. geen koffiedrinken maar het is een belangrijke za
kelijke bespreking: het plan van aanpak.

Ik wil eerst mijn plan van aanpak helemaal zelf schriftelijk invullen, en dan pas een bespreking houden. Volgens Wet Verbetering Poortwachter moet er consensus ontstaan over het PVA (Plan van Aanpak), alvorens we verder kunnen.

Ik trek een privégrens: volgens art 8. EVRM mag ik zelf uitkiezen met wie ik mijn priveleven deel, en ik wil het niet met u delen. Als u een indruk van mij wilt krijgen, dan kan dat via de bedrijfsarts. Die wil ik wel spreken, als hij zijn verplichting de burnoutrichtlijn te volgen nakomt (art. BW 7:453: verplichting arts voor de professionele standaard te volgen van de ziekte).

Ik sla het koffiedrinken af, ik sta alleen zakelijke besprekingen, vooraf door beiden geagendeerd, toe. Als u een indruk van mij wilt krijgen kan dat via de bedrijfsarts. Verder beroep ik mij op mijn recht op mijn privéleven te beschermen. Als iets zakelijks besproken moet worden, zoals het plan van aanpak, dan wil ik van tevoren een agenda met u maken, en eerst zelf het gehele plan van aanpak invullen, dat ik u dan voor de vergadering mail’.

Met vriendelijke groet,

werknemer….